به گواهي پادشاهی که سمن درو و پرورده او شاه جهان بکند و دود و منت خویش نگه آنکه عقل او را خداوند مملکت موجب تأمین و استدعا نیست تا حضر را سزای با قصاد عالم برود و بازرگان و مسافران رغبت نمایند و قماش فروق و دیگر متاع ساود و رند پس مملکت آبادان باشد و سر این منصور و شکر این مواشی بزیو را تمام رسید این سخن در تاریخ سه ثانین تسعا یه ثمنه و ثق و اشیا اضافه برغرا شد تر بستر عیو به نمونه شماره (۳۸) ۲۱۹