باجمع باخیمه د یده گونل اله قیران و لم یفح معه غیریه و واحد وکیب البه اخی وافح البه الخیل این محله لانه لا یفح بلور تحه فسنکینه وضح البه ورجحالی الکل و قصدا المولی خذ با به فسنکینه با خرح حس بای الخیل تذلف و لما د خله البه عقمه و اکر مه ووعو، كل جیل با لنمر ائمته عنده حتی بسد ما ینهها و ذلک ان الحود عبد الی ان کان ما ینه ها و اکر ر فستنه فذ نک وکان بها الحکاب و سلا یحسب احد خداع المولی الامیر و نصره البه ال ضیا والرزیت نه بستد نبات مع الموحد محن رب و اهنطوا بحسب بای یوسوسوی نه حتی ابسد انلبه فتک لم نه همنز کلت بها لماني خاء و مضى ال اذهول ان ابرقبة لنصر مع وند اصر خولب ذلک و اجتمعت علیه الاعراب و ارسل ال ابو عزیز مولا ها نه نا جعت وفد علیه مولانا اج دع الله ذفنی نه نا جعت ف به حسب بای و شکی البه ما ز ه نه عوا حیه و اراء على الوفود به بوع افهم بل ما لم یجد عنده ما احب اغرض عنه ابها ا نا با عز یز استما به بل ما حصل مع بینه عاینه على تذکره اله ها و اعراضر عنها و انکر ان البوغ اشد حرمت و اعنک عند ماهب المزابی فعب نه ذلک غضبا شد یدا و اسرا سابه نه بست فا ركلم به ابه عزیر وبیه شعبان بن عبد العزيز به یت ها رو د مشمه ابو عزیز شفا فیلک کثرة حسب بای باستد نه لک عبه ایع بوفر مجلسہ حسب ا بی عز یز و شقه و رکب ما و فقت ادن فلته و اخذه مع ابراهیم ابو عزیز ما عنها بار تل ابو عز یز وا خصا بها و ارتل ناره اعلى با شا براى المردی شد ج با ی ان ذلک ان لم بست عليع امرح ما رسل انى مولانا با یمر بارک الببه واسترضا یه برکب البه ه أتى عنى مارسل ت اجا به باده رکه عمرحلهت مت كلا بلما حمل عنده ما به رامر بخو ید خیل و هي علامة